کانون تبلیغاتی صدف

کانون تبلیغاتی   Advertising

Telegram Channel  Instagram  Google Pluse  Aparat  Linkdin

اندازه‌گیری اکسیژن خون با دوربین‌ گوشی‌ هوشمند   |   اندازه‌گیری اکسیژن خون با دوربین‌ گوشی‌ هوشمند   |   مشکل بزرگ در دوربین آیفون ۱۴ خبرساز شد  |   قیمت‌ اپلیکیشن‌ها در اپ استور گران شد  |   تعداد مورچه‌های زمین اعلام شد  |   تعداد مورچه‌های زمین اعلام شد  |   انجام دو آزمایش موشک‌های مافوق صوت هاوک آمریکا  |  

چین چطور به کمک کمپانی‌های فضایی خصوصی، به نبرد آمریکا می‌رود؟

برنامه فضایی چین شاید به خاطر پاندمی کووید-۱۹ در سال ۲۰۲۰ کند شده باشد، اما قطعا متوقف نشده است. در سال گذشته میلادی چین یک مریخ‌نورد به سیاره سرخ فرستاد، سنگ‌های کره ماه را به زمین بازگرداند و به تست وسیله نقلیه نسل جدیدی پرداخت که فضانوردان را یک روز به مدار -و شاید کره ماه- می‌برد.

اما کشور چین چند دستاورد دیگر نیز داشت که شاید از چشم باقی جهان دور مانده باشند. یکی از آن دستاوردها در روز ۷ نوامبر و با پرتاب Ceres-1 حاصل شد، نوع جدیدی از موشک‌ها که با ارتفاعی معادل تنها ۱۶ متر، می‌تواند محموله‌ای ۳۵۰ کیلوگرمی را به مدار پایینی زمین ببرد. با پرتاب این موشک، چین توانست ماهواره ارتباطی Tianqi 11 را به فضا بفرستد.

در نگاه نخست، پرتاب موشک Ceres-1 اتفاقی آنقدرها قابل توجه به نظر نمی‌رسد. اما این موشک توسط برنامه ملی چین ساخته و پرتاب نشد. این یک موشک تجاری بود - در واقع دومین موشک تنها کمپانی چینی که تا به امروز پا به فضا گذاشته است. و پرتاب با گذشت کمتر از سه سال از لحظه تاسیس کمپانی اتفاق افتاد. بنابراین با دستاوردی بزرگ برای صنعت هوافضای بخش خصوصی چین که با سرعت در حال پیشرفت است مواجه بوده‌ایم. و ورود به این صنعت، عنصری کلیدی در تلاش چین برای به زیر کشیدن ایالات متحده به عنوان اصلی‌ترین قدرت فضایی در جهان است.

رقابت میان ایالات متحده و چین، که هردو شمار برنامه‌های فضاییشان طی دو دهه اخیر سر به فلک کشیده، دقیقا همان چیزی است که مردم نبرد فضایی قرن بیست و یکم تلقی‌اش می‌کنند: چین می‌خواهد اواخر امسال یک ایستگاه فضایی جدید بسازد و احتمالا پیش از اتمام دهه کنونی نیز فضانوردان خود را ماه بفرستد. اما این پروژه‌ها تنها یک بخش از جاه‌طلبی فضایی چین به حساب می‌آیند. این کشور هر روز بیشتر از دیروز بر صنعت فضانوردی تجاری نیز متمرکز می‌شود. کسب‌وکارهای خصوصی و فضایی این کشور تمرکز کمتری بر به دست آوردن شکوه و افتخار برای چین دارند و در عوض سعی می‌کنند هزینه پروازها‌ی فضایی را کاهش دهند، تاثیرگذاری بیشتری بر بازارهای بین‌المللی داشته باشند و البته که پول درآورند.

لینکلن هاینز، محقق دانشگاه کورنل و کسی که روی روابط خارجی چین مطالعه دارد می‌گوید: «این کشور به گسترده به سراغ پروژه‌هایی جاه‌طلبانه مانند رسیدن به خاک کره ماه یا توسعه ماهوارهای اکتشافی عظیم‌الجثه رفته است، اما این پروژه به نیازهای بازار پاسخ نمی‌دهند.» پاسخ دادن به نیازهای بازار، راهی مهم برای ترغیب شرکت‌ها به رشد و ابتکار عمل تکنولوژیک است. «به نظرم دولت فکر می‌کند که بخش خصوصی هوافضا می‌تواند تلاش‌های دولتی را به تکامل برساند».

هاینز به چه نیازهایی در بازار اشاره دارد؟ ماهواره‌ها و موشک‌هایی که بتوان آن‌ها را به مدار زمین ارسال کرد. به لطف تلاش‌های صورت گرفته از سوی کمپانی‌های خصوصی و دو ترند مهمی که به راه‌ انداخته‌اند، صنعت هوافضا دارد نوعی رنسانس را پشت سر می‌گذارد. از یک سو می‌توانیم ماهواره‌هایی کم‌هزینه‌تر و کوچک‌ بسازیم و از سوی دیگر می‌توانیم با مصرف کمتر مواد گران‌قیمت یا استفاده مجدد از رانشگرهایی که پیش‌تر به پرواز درآمد، هزینه موشک‌ها را نیز کاهش دهیم (مورد دوم همان کاری بود که اسپیس اکس برای نخستین بار با موشک فالکون ۹ خود پایه‌گذاری کرد). این ترندها می‌توانند هزینه‌های سفر به فضا را کاهش دهند و به این ترتیب، سرویس‌ها و داده‌های ماهواره‌ای هم هزینه کمتری روی دست دولت‌ها و سازمان‌ها خواهند گذاشت.

چین متوجه یک فرصت شده است. گزارش سال ۲۰۱۷ بانک آمریکا حاکی از این است که صنعت هوافضا تا سال ۲۰۳۰ میلادی ارزشی معادل ۲.۷ تریلیون دلار خواهد یافت. قدم گذاشتن بر ماه و راه‌اندازی یک کلونی قمری می‌تواند نشان‌دهنده قدرت ملی یک کشور باشد، اما از سوی دیگر تجاری بسیار سودده نیز هست و مورد دوم احتمالا اهمیتی بیشتر برای آینده کشور چین داشته باشد.

اما بزرگ‌ترین مشکل اینست که چین باید چند دهه عقب افتادگی نسبت به غرب را جبران کند.

منبع: آمار بازدید  343




اخبار مر تبط